InsiderFX | Finanse bez stresu

10 mitów dotyczących pieniędzy

Arkadiusz Balcerowski — Tue, 25 Aug 2026 15:32:54 +0000

W świecie finansów aż roi się od różnego rodzaju teorii spiskowych, które bardzo często wynikają po prostu z niewiedzy. Ma to bardzo negatywne konsekwencje społeczne, gdyż w okresach kryzysowych potrafi napędzić wiele strachu, zupełnie niepotrzebnie. Niestety, ale zdarza się, że takimi kłamstwami karmią się także niektóre media, co dodatkowo podsyca niepokój. Poznaj 10 prawd o pieniądzach i nie daj się omamić tłumowi.

Główne wnioski z artykułu

Brak gotówki w bankomacie wynika z problemów logistycznych i nagłego popytu, a nie z bankructwa instytucji.
Wypłata i druk banknotów to jedynie zamiana formy pieniądza bez wpływu na ogólną inflację.
Kredyt bankowy tworzy nowy depozyt, więc banki nie pożyczają odłożonych przez innych środków.
Środki wpłacone na konto nie leżą bezczynnie, lecz zarabiają w banku centralnym oraz na obligacjach.
Trzymanie gotówki niesie ryzyko kradzieży i utraty wartości, podczas gdy depozyty zabezpiecza BFG do stu tysięcy euro.
Zamożne osoby unikają dużych sum na rachunkach bieżących, lokując kapitał w pracujących aktywach.
Składki emerytalne trafiają bezpośrednio do obecnych emerytów i stanowią jedynie obietnicę przyszłego świadczenia.
Przemyślane inwestowanie długoterminowe opiera się na rozwoju gospodarki i zyskuje z czasem, czym różni się od hazardu.
Przelewy bankowe są rozliczane zbiorczo w wyznaczonych sesjach poprzez wyrównywanie różnic między bankami

Słuchaj i oglądaj

Brak gotówki w bankomacie oznacza bankructwo banku

To chyba jeden z najchętniej powtarzanych mitów w okresach wzmożonego popytu na gotówkę. Widzieliśmy do doskonale w ciągu ostatnich kilku lat, kiedy Polacy szturmem ruszyli do wypłaty gotówki z bankomatów w okresie pandemii i wybuchu wojny w Ukrainie. Tak jak na każdym rynku, kiedy popyt rośnie, wówczas następuje albo wzrost ceny, albo niedobór po stronie podażowej. Podobnie było w przypadku gotówki z tą różnicą, że banki nie podnosiły ceny jej pozyskania (jakieś extra prowizje), a po prostu miały okresowe problemy z jej dostarczeniem do bankomatów.

Każdy bank mierzy popyt na gotówkę swoich klientów, przez co mniej więcej wie ile gotówki każdego dnia musi przygotować w bankomatach i oddziałach bankowych. Jeśli nagle ludzie chcą wypłacać więcej, wówczas może pojawić się problem z terminowym dostarczeniem gotówki do bankomatu. Dlaczego? Bank komercyjny musi kupić odpowiednią ilość gotówki od banku centralnego. Z kolei bank centralny musi najpierw wydrukować nowe banknoty w większej niż standardowej ilości. Okresowy brak gotówki w bankomacie nie ma absolutnie nic wspólnego z wypłacalnością banku komercyjnego.

Drukowanie pieniędzy powoduje inflację

Ten mit idealnie łączy się z poprzednim i od razu napiszę: drukowanie banknotów przez bank centralny nie powoduje inflacji! Dlaczego i jak to działa?

W poprzednim punkcie ustaliliśmy, że kiedy wiele ludzi chce posiadać fizyczną gotówkę, wówczas bank centralny musi najpierw wydrukować papierowe banknoty, aby ludzie mogli wypłacić je z bankomatów. Zastanówcie się jednak co dzieje się z waszymi środkami w banku, kiedy realizujecie wypłatę gotówki z bankomatu. Mianowicie, momencie otrzymania gotówki, automatycznie wartość depozytów na rachunku bankowym obniża się o tę samą ilość.

Efekt? Jedynie co uległo zmianie to rodzaj pieniądza w gospodarce. W momencie wypłaty ilość depozytów obniżyła się, zaś ilość gotówki wzrosła. Jednak za wypłaconą gotówkę możesz kupić dokładnie tyle samo dóbr i usług jak za depozyt bankowy. Twoja siła nabywcza nie uległa zmianie pomimo faktu, że w obiegu jest więcej banknotów. Taka sytuacja nie ma żadnego wpływu na inflację!

Pieniądze w banku leżą w sejfie

Co dzieje się, gdy idziesz do banku i wpłacasz gotówkę? Bank z gotówką może zrobić dwie rzeczy. Po pierwsze, może odłożyć je na poczet zgłaszanego przyszłego popytu na gotówkę jeśli uzna, że ilość gotówki jaką posiada jest zbyt niska do popytu zgłaszanego przez jego klientów. Po drugie, może sprzedać gotówkę do banku centralnego i otrzymać dzięki temu cyfrowy zapis na rachunku bankowym. Zauważ, że transakcja taka jest analogiczna do tej na linii klient – bank. Tak jak my traktujemy banki komercyjne, tak banki komercyjne traktują bank centralny.

Co natomiast może zrobić bank komercyjny z pozyskanym pieniądzem cyfrowym? Zasadniczo do wyboru ma dwie opcje: może złożyć te środki w banku centralnym (albo w formie depozytu terminowego albo kupuje za nie bony pieniężne) lub kupić za nie obligacje skarbowe. Zarówno środki składane w banku centralnym, jak i kupno obligacji skarbowych emitowanych przez Ministerstwo Finansów, generuje dochód. Tym samym banki mają możliwość zarabiania na pieniądzach, które w nich utrzymujemy. Jeśli trzymasz wszystkie środki na zwykłym, nieoprocentowanym koncie (ROR) to wiedz, że bank każdego dnia na nich zarabia.

Bank pożycza pieniądze, które zebrał od klientów

Ten mit jest tak mocno zakorzeniony w społeczeństwie, że nawet na niektórych uczelniach ekonomicznych wciąż uczy się, że bank pożycza pieniądze, które posiada. W rzeczywistości proces ten działania odwrotnie. Mianowicie, w momencie, kiedy uzyskujemy kredyt w banku i otrzymujemy nowe środki pieniężne, te nowe środki stają się właśnie naszym depozytem. Innymi słowy, to kredyt tworzy depozyt, a nie odwrotnie.

Tak jak pisałem już wcześniej, banki nie pożyczają ludziom pieniędzy, które inni ludzie wcześniej zdeponowali. Za pieniądze te banki kupują obligacje skarbowe lub składają w banku centralnym. Co więcej, kiedy pojawia się nowy kredyt, automatycznie tworzony jest do niego nowy depozyt, za który bank komercyjny może kupić właśnie obligacje skarbowe. Przy okazji warto pamiętać, że bardzo często zdarza się, że bank udzielający kredytu nie otrzymuje wykreowanego depozytu. Dlaczego? Jeśli Kowalski bierze kredyt na zakup auta, to bank dopisuje mu nowy depozyt, który natychmiast trafia na rachunek bankowy dotychczasowego właściciela auta, który może znajdować się w innym banku. To przykład rozliczania transakcji między bankami.

Pieniądz gotówkowy jest najbezpieczniejszy

Niestety tak nie jest, gdyż gotówka jest bardzo łatwo zniszczalna, gdyż to po prostu tylko papier. Ponadto, gotówkę łatwo ukraść, a przechowywanie jej dużych ilości rodzi problemy logistyczne. To z kolei generuje dodatkowe koszty w postaci jej ochrony czy dostarczenia do kontrahenta. To jednak nie wszystko, gdyż banknoty nie płacą żadnych odsetek, co oznacza trwałą utratę wartości w obliczu choćby umiarkowanej inflacji.

Czy wiesz, że jeśli wypłaciłeś 100 zł z bankomatu w styczniu 2020, to w marcu 2026 wartość tego banknotu spadła do ok. 67 zł. W portfelu możesz mieć cały czas 100 zł (nominał), ale siła nabywcza zanurkowała przez wysoką w tym okresie inflację.

Banknoty to „prawdziwe pieniądze”, a zapis cyfrowy to wirtualne pieniądze

Ten punkt idealnie koresponduje z poprzednim. Krótko mówiąc – zarówno banknoty, jak i depozyt trzymany na rachunku bieżącym (nieoprocentowanym), to w gruncie rzeczy ten sam pieniądz. Jedyną różnicą jest jego forma – papier vs. zapis elektroniczny. Obie formy nie przynoszą żadnych odsetek. Zauważ, że wypłacając środki z bankomatu dokonujesz w gruncie rzeczy wymiany zapisu elektronicznego na papier. Z kolei wpłata gotówki to bankomatu to decyzja, iż chcesz powrócić do zapisu cyfrowego pieniądza.

Pamiętaj, że pieniądz cyfrowy jest dużo bezpieczniejszy w przechowywaniu niż banknoty. W razie mało prawdopodobnego przypadku jakim jest niewypłacalność banku komercyjnego, pojawia się instytucja zwana Bankowym Funduszem Gwarancyjnym (BFG), która gwarantuje Ci depozyt do kwoty 100 tys. EUR na jeden bank, na jedną osobę. To swego rodzaju gwarancja państwa, że do takiego sumy Twoje pieniądze są 100%-owo bezpieczne!

Bogaci mają dużo pieniędzy na rachunku bankowym

Może Cię zdziwię, ale jest dokładnie odwrotnie – najbogatsi trzymają nieznaczne sumy na rachunkach bieżących, gdyż środki te nie przynoszą żadnych odsetek ani dywidend. Osoby majętne nie trzymają zazwyczaj dużo gotówki, a ich majątek stanową aktywa, które zyskują na wartości i/lub przynoszą odsetki/dywidendy. Prawda jest taka, że to mniej zamożni utrzymują najwięcej środków na nieoprocentowanych rachunkach bieżących, a przez to zgadzają się na pewną stratę każdego dnia. Tak, każdego dnia, gdyż inflacja działa codziennie!

Moje składki ZUS leżą na koncie i czekają na moją emeryturę

Choć wielu osobom może wydawać się, że płacone przez nich każdego miesiąca składki emerytalne odkładane są na jakieś magiczne konto i czekają na ich emeryturę, to rzeczywistość jest inna. W realnym świecie płacone przez nas składki emerytalne wypłacane są na bieżąco obecnym emerytom.

Możesz zatem zapytać: co w takim razie widzę, kiedy loguje się na swoje konto w ZUS? Jeśli to zrobisz i przejdziesz do zakładki „Stan konto ubezpieczonego”, Twoim oczom ukaże się zwaloryzowana suma składek na ubezpieczenie emerytalne oraz na subkoncie (osoby urodzone przez 1969 rokiem). Kwoty te to jednak jedynie obietnica państwa, że z chwilą przejścia na emeryturę otrzymanie należne wam świadczenia. Największy minus składek emerytalnych w ZUS to brak ich dziedziczenia, niemniej pracując na etacie nie masz opcji rezygnacji z nich. Dlatego lepiej doszukiwać się plusów. Te zawierają chociażby coroczną waloryzację składek, która pozwoli z nawiązką chronić te środki przed inflacją.

Inwestowanie na giełdzie to hazard

O ile hazard opiera się na ujemnej wartości oczekiwanej i czystym szczęściu (prawdopodobieństwo zwycięstwo zawsze przechylone jest nieco w stronę kasyna), o tyle inwestowanie długoterminowe bazuje na wzroście gospodarczym i fundamentalnej wartości przedsiębiorstw. Pomyśl o tym w ten sposób – kasyno zawsze wygrywa, statystycznie jesteś na przegranej pozycji. Z kolei giełda w długim okresie statystycznie daje Ci wynik pokonujący inflację. Oczywiście mam tutaj na myśli przemyślane inwestowanie w długim terminie, a nie spekulacje tradingowe, którym faktycznie bliżej do kasyna.

Jeśli to Cię nie przekonuje to rozważ jeszcze jeden argument – czas. W kasynie czas działa na Twoją niekorzyść, im dłużej grasz, tym większa szansa, że wyjdziesz z pustymi rękoma. Z kolei w przypadku inwestycji (choćby pasywnie w fundusze ETF) jest wprost przeciwnie – tutaj czas jest Twoim sprzymierzeńcem. W miarę jego upływu ujawnia się siła procentu składanego.

Gdy robię przelew, bank fizycznie wysyła moje pieniądze do innego banku

Oczywiście to nieprawda, ale cały proces wykonania przelewu z jednego banku do drugiego, kiedy już klikniesz „wyślij” jest godny przeanalizowania. Po pierwsze, kiedy już klikniesz „wyślij”, bank nie realizuje tej transakcji natychmiast, a wrzuca ją do zbiorczego worka, który z kolei czeka na nadejście tzw. sesji rozliczeniowej. W ramach systemu ELIXIR każdego dnia roboczego odbywają się 3 sesje rozliczeniowe, podczas których tysiące transakcji przelewów/płatności są realizowane.

Po drugie, należy wiedzieć, że banki nie rozliczają wszystkich transakcji dosłownie, gdyż stosowana jest metoda netowania. Jeśli klienci PKO dokonali łącznie transakcji do klientów Santander na kwotę 10 mln zł, a klienci Santander na rzecz klient PKO na kwotę 8 mln zł, to w praktyce rozliczenie polega na przelewie tylko różnicy z tych kwot (PKO przelewa 2 mln zł do Santander). To pewne uproszczenie, gdyż w całej transakcji uczestniczy również NBP, w którym banki komercyjne mają otwarte rachunki do celów rozliczeniowych. W tym przypadku PKO wyśle komunikat do NBP, aby ten zabrał 2 mln zł z jego rachunku i przelał je na rachunek Santander.

Inaczej działają rozliczenia przelewów natychmiastowych typu SORBNET/Express Elixir, gdzie nawet małe płatności rozliczane są od razu. Niemniej generuje to dodatkowe koszty, co skutkuje tym, że bank komercyjny pobiera od nas dodatkową opłatę za taką dyspozycję. Warto nadmienić, że o ile SORBNET działa tylko w godzinach pracy NBP, to Express Elixir funkcjonuje 24/7.

Często zadawane pytania (FAQ)

Czy brak możliwości wypłaty z bankomatu oznacza, że bank ma problemy finansowe? Nie. Zazwyczaj jest to wyłącznie problem logistyczny wynikający z nagłego wzrostu popytu i opóźnień w dostarczeniu gotówki, co nie ma związku z wypłacalnością instytucji.
Dlaczego dodrukowywanie banknotów przez bank centralny na potrzeby wypłat nie wywołuje inflacji? Wypłata środków z bankomatu to jedynie zmiana formy pieniądza z cyfrowego zapisu na papierowy. Łączna ilość pieniędzy w obiegu oraz Twoja siła nabywcza pozostają dokładnie takie same.
Czy pieniądze wpłacone na konto leżą fizycznie w sejfie banku? Nie. Bank przeznacza pozyskane środki na zakup obligacji skarbowych lub składa je jako depozyt w banku centralnym, generując w ten sposób zysk.

Artykuł 10 mitów dotyczących pieniędzy pochodzi z serwisu InsiderFX | Finanse bez stresu.

Planujesz wydatek do 5 lat? Oto co możesz zrobić z pieniędzmi

Arkadiusz Balcerowski — Wed, 08 Jul 2026 16:30:02 +0000

Jeśli jesteś osobą, która planuje za jakiś czas większy wydatek i nie wie, co do tego czasu zrobić z pieniędzmi, to ten tekst jest dla Ciebie. Kluczowym czynnikiem jest tutaj oczywiście czas. W tym artykule nie skupiam się na celach typu emerytura lub edukacja dzieci, kiedy jeszcze ich nie posiadamy. Nie skupiam się więc na celach odległych o 20 czy 30 lat. Skupiam się na znacznie krótszym horyzoncie, który nie przekracza 5 lat. Przecież nie każdy oszczędza jedynie na bardzo długoterminowe cele. Żyjemy tu i teraz, dlatego trzeba myśleć także przez pryzmat krótkiego okresu. Zaczynamy! 😊

Główne wnioski z artykułu

Jak bezpiecznie ulokować jednorazową kwotę (np. 50 tys. zł) oraz regularne miesięczne nadwyżki przy horyzoncie 1 roku, 3 oraz 5 lat.
Które instrumenty finansowe (lokaty bankowe, konta oszczędnościowe, obligacje skarbowe czy korporacyjne) najlepiej chronią kapitał przed inflacją w krótkim okresie.
Jak unikać ryzyka nominalnych strat i dlaczego agresywne inwestycje akcyjne (np. ETF-y) nie są wskazane przy horyzoncie poniżej 5 lat.
W jaki sposób optymalnie dobierać serie obligacji (TOS, COI, DOR, ROR) i dopasowywać ich zapadalność do planowanego momentu wydatku.

Słuchaj i oglądaj

3 horyzonty działania

Moim celem jest pokazanie Ci, w jaki sposób możesz skutecznie, ale – co jeszcze ważniejsze – bezpiecznie lokować pieniądze, które chcesz przeznaczyć na konkretny wydatek w stosunkowo niedługim czasie. Przyjąłem więc trzy potencjalne horyzonty czasowe: rok, 3 lata i 5 lat. Naszym modelowym obywatelem jest osoba, która chce w wybranym okresie mieć zgromadzone odpowiednie środki na realizację danego wydatku.

Załóżmy, że osoba ta ma do zainwestowania 50 tys. zł na już oraz chce inwestować comiesięczne oszczędności w kwocie 5 tys. zł. Jak więc widzisz, w podejściu tym nie skupiamy się tylko na tym, gdzie i w jaki sposób zainwestować większą sumę pieniędzy, ale również na tym, gdzie lokować regularne nadwyżki finansowe. Cel jest prosty: priorytetem dla realizowanego wydatku z tych środków jest bardzo wysokie bezpieczeństwo, więc nie mogę pozwolić sobie na ich stratę. Bezpieczeństwo ponad wszystko!

Z racji faktu, że horyzont inwestycyjny jest dość krótki, w poniższych zestawieniach nie znajdziesz agresywnych inwestycji akcyjnych. Brak ich uwzględnienia wynika z prostego faktu: te pieniądze muszą być dostępne w danym horyzoncie czasowym. Nie mogę więc pozwolić sobie na choćby ich częściowe uszczuplenie. Wniosek jest więc tutaj prosty: celem jest utrzymanie siły nabywczej oszczędności i ewentualnych opcji zarobku ponad stopę inflacji. Ceną braku możliwości większego zarobku na rynku akcyjnym jest spokój i pewność, że daną kwotę pieniędzy będę w stanie wydać w określonym czasie.

Niektórzy powiedzą, że okres 3 czy 5 lat jest wystarczający, by lokować środki choćby w ETF-y akcyjne, bo szansa na stratę jest relatywnie niewielka. Z jednej strony to prawda, ale z drugiej strony nigdy nie wiemy, czy nie wchodzimy akurat na lokalnej górce, a za odrobieniem strat będzie trzeba czekać dłużej niż 3 czy 5 lat. Innymi słowy, podejście opisywane w tym tekście ma za zadanie przedstawić wachlarz bezpiecznych instrumentów, dających praktycznie 100% pewności braku poniesienia nominalnych strat.

Wydatek za rok

Rok to bardzo krótki horyzont inwestycyjny, więc naturalnie Twoja intuicja powinna pchać Cię w kierunku promocyjnych lokat bankowych, które oferują wyższe oprocentowanie w porównaniu do tradycyjnych depozytów. Lokaty promocyjne mają jednak swoją wadę – najczęściej obwarowane są pewnymi warunkami, takimi jak konieczność założenia konta, wyższe oprocentowanie tylko dla nowych środków czy limit wpłat. Jeśli nie chcesz spełniać tych warunków, musisz wówczas pogodzić się z niższym oprocentowaniem.

Aktualnie (przełom czerwca i lipca 2026 roku) w ofertach promocyjnych możemy znaleźć depozyty płacące 5,5–6% w okresach 3–6 miesięcy. Moim zdaniem to całkiem przyzwoite oprocentowanie, które jest zauważalnie wyższe niż stopa referencyjna NBP (aktualnie 3,75%). Dlaczego o niej piszę? Stopa ta stanowi swoisty punkt odniesienia dla banków, gdyż właśnie po takiej stawce banki mogą lokować nasze depozyty w NBP poprzez kupno bonów pieniężnych (rodzaj papieru wartościowego). Jeśli bank płaci więcej, wówczas bardziej zależy mu na ściągnięciu depozytów z rynku. Taka lokata na pół roku rozwiązuje temat zainwestowania 50 tys. zł, ale nie rozwiązuje kwestii comiesięcznych inwestycji oszczędności.

W tym celu musimy spojrzeć na konta oszczędnościowe. Na rynku istnieją obecnie promocje, które umożliwiają lokowanie po stopie 6%+ z limitem do 25–50 tys. zł. Z naszego punktu widzenia to jednak trochę za mało. Odkładając co miesiąc 5 tys. zł, musimy mieć limit co najmniej 60 tys. zł. Dlaczego co najmniej? Musimy jeszcze uwzględnić, co zrobić z kwotą 50 tys. zł + odsetki, które trafią do nas po zakończeniu półrocznej lokaty. Jeżeli chcemy konto oszczędnościowe z wyższym limitem, wówczas musimy zgodzić się na niższe oprocentowanie rzędu 4–4,5%. Alternatywą jest również konto oszczędnościowe indeksowane do stawki WIBOR 3M (aktualnie ok. 3,8%).

Potencjalny plan działania:

1. Otwarcie lokaty promocyjnej na 5,5-6% na kwotę 50 tys. zł i okres 6 miesięcy
2. Wpłata na wybrane konto oszczędnościowe co miesiąc po 5 tys. zł przez kolejne 12 miesięcy.
3. Po 6 miesiącach wypłata środków z lokaty wraz z odsetkami na konto oszczędnościowe lub alternatywnie poszukiwanie kolejnego promocyjnego depozytu na kolejne 6 miesięcy.

Wydatek za 3 lata

Gdy horyzont jest dłuższy, wówczas możemy rozważyć inne bezpieczne instrumenty w postaci choćby obligacji detalicznych. Aktualna oferta obligacji naturalnie powinna kierować nas na papiery 3-letnie ze stałym oprocentowaniem, gdyż obligacja ta dokładnie wpasowuje się w nasz horyzont inwestycyjny. Oczywiście mówimy tutaj tylko o zainwestowaniu 50 tys. zł. Lipcowa oferta obligacji 3-letniej ze stałym kuponem to 4,4% – więcej niż na większości kont oszczędnościowych.

Alternatywnie możesz rozważyć również obligacje 4-letnie indeksowane inflacją z opcją ich wcześniejszego zerwania (po 3 latach), ale tutaj musisz założyć, jak wg Ciebie będzie kształtować się inflacja w konkretnych miesiącach danego roku. Wybrane obligacje detaliczne porównasz za pomocą przystępnego kalkulatora. Wcześniej zerknij również jak działają różne serie obligacji detalicznych.

Jeszcze jedną alternatywą są obligacje korporacyjne największych przedsiębiorstw w Polsce, gdzie ryzyko kredytowe jest znikome. Między innymi o tego rodzaju obligacjach pisałem w linkowanym tutaj artykule, gdzie poznasz również, w jaki sposób możesz znaleźć ofertę takich obligacji w Internecie i jak obliczyć dochodowość takiej inwestycji. Dodam tylko, że obligacje korporacyjne najczęściej płacą odsetki półrocznie w oparciu o stopę WIBOR 6M oraz marżę. Przy najbezpieczniejszych obligacjach można znaleźć marżę na poziomie nawet 1,5-2%. W porównaniu z obligacjami detalicznymi opcja obligacji korporacyjnych wymaga jednak większego zaangażowania w kwestii doboru odpowiedniego papieru do portfela.

Co można robić z miesięcznymi nadwyżkami? W pierwszym roku rozważyć można 2-letnie obligacje detaliczne DOR, których oprocentowanie równe jest stopie referencyjnej NBP i marży 0,15%.

W drugim roku rozważyć można obligacje detaliczne roczne ROR (oprocentowanie równe stopie referencyjnej NBP) lub alternatywnie przelewać środki na konto oszczędnościowe oprocentowane na stawce WIBOR 3M. Dlaczego to konto może być lepsze niż stałe oprocentowanie? Naszym celem jest zachowanie siły nabywczej. W razie wzrostu inflacji NBP najpewniej podniósłby stopy, co skutkowałoby wzrostem stawki WIBOR 3M relatywnie szybko.

W trzecim roku miesięczne oszczędności można byłoby odkładać na koncie oszczędnościowym. Na konto to mogłyby trafiać również środki z zapadających obligacji DOR czy ROR.

Potencjalny plan działania:

1. Kupno obligacji 3-letnich TOS na kwotę 50 tys. zł lub ewentualnie kupno obligacji korporacyjnych z terminem zapadalności ok. 3 lat.
2. W pierwszym roku inwestycji regularne kupno obligacji DOR.
3. W drugim roku można regularne kupno obligacji ROR lub alternatywnie odkładanie nadwyżek na koncie oszczędnościowym opartym o stopę WIBOR 3M.
4. W trzecim roku wpłacanie nadwyżek na wspomniane konto oszczędnościowe oraz wpłata zapadających obligacji detalicznych na to konto.

Wydatek za 5 lat

Taki horyzont inwestycyjny pozwala na nieco więcej, gdyż automatycznie odblokowuje nam się opcja zainwestowania posiadanych 50 tys. zł w obligacje detaliczne indeksowane inflacją. Mowa oczywiście o obligacjach COI, która zabezpiecza naszą kwotę przed niespodziewanym wzrostem inflacji w najbliższych kilku latach. Jednocześnie na starcie otrzymujemy atrakcyjne oprocentowanie rzędu 4,75%.

W pierwszym roku generowania comiesięcznych nadwyżek w wysokości 5 tys. zł możemy w dalszym ciągu kupować obligacje COI. Przypominam, że naszym celem nadrzędnym jest utrzymanie siły nabywczej oszczędności, a nie maksymalizacja zysku za wszelką cenę.

W drugim roku nie mamy już możliwości kupna obligacji COI bez ich wcześniejszego zerwania, gdyż ich zapadalność zaczynałaby przekraczać nasz docelowy okres 5 lat. W tym miejscu rozważyć możemy pójście scenariuszem poprzednim, czyli wybór stałoprocentowych obligacji TOS lub wybór obligacji korporacyjnych z wysokim ratingiem emitowanych przez największe podmioty krajowe (znikome ryzyko kredytowe). W przypadku obligacji korporacyjnych mamy tę przewagę, że co miesiąc możemy kupować tę samą serię, której zapadalność wpasowuje się w nasz horyzont inwestycyjny.

W trzecim roku możemy kontynuować zakupy tej samej obligacji korporacyjnej lub zacząć podążać ścieżką kupna obligacji 2-letnich DOR. Pamiętaj, że obydwie te opcje mają w pewnym sensie ekspozycję na ochronę przed inflacją w momencie, gdy wyższa inflacja spowoduje wzrost stóp procentowych przez NBP. W takim scenariuszu podniesieniu ulegnie WIBOR 6M (od niego zależy kupon obligacji korporacyjnych) oraz sama stopa referencyjna NBP (od niej zależy kupon obligacji DOR, ale również ROR).

W czwartym roku, czyli zbliżamy się już do terminu, w którym chcemy odzyskać wszystkie środki, wybrać można roczne obligacje ROR (zależność od stopy referencyjnej NBP, jw.).

W ostatnim, piątym roku zaczynają spływać środki z kupionych wcześniej obligacji detalicznych (COI, TOS, DOR i ROR), które możemy wpłacać na konto oszczędnościowe powiązane ze stawką WIBOR 3M.

Potencjalny plan działania:

1. Kupno obligacji 4-letnich COI na kwotę 50 tys. zł.
2. W pierwszym roku inwestycji inwestowania nadwyżek miesięcznych w serię COI.
3. W drugim roku inwestowanie nadwyżek miesięcznych w serię obligacji detalicznych TOS lub alternatywnie w obligacje korporacyjne dopasowane do horyzontu inwestycyjnego.
4. W trzecim roku inwestowanie nadwyżek miesięcznych w serię obligacji detalicznych DOR lub alternatywnie w obligacje korporacyjne dopasowane do horyzontu inwestycyjnego.
5. W czwartym roku inwestowanie nadwyżek miesięcznych w serię obligacji detalicznych ROR.
6. W piątym roku wpłacanie nowych nadwyżek na konto oszczędnościowe oprocentowane w oparciu o WIBOR 3M oraz wpłata zapadających obligacji detalicznych na to konto.

Mam nadzieję, że ten tekst pomoże niejednej osobie, które niekoniecznie wszystkie wolne środki lokować chce na bardzo długoterminowe cele. Jasne, myślenie na 20 czy 30 lat do przodu jest bardzo ważne, ale żyjemy tu i teraz. Siłą rzeczy nie możemy o tym zapominać.

Dajcie znać, jakie jest wasze podejście do oszczędzania na te bliższe i te dalsze cele.

Często zadawane pytania (FAQ)

Co oznacza, że konto oszczędnościowe jest indeksowane stawką WIBOR 3M? Oznacza to, że jego oprocentowanie zmienia się automatycznie wraz z rynkowym kursem WIBOR 3M. Jeśli stopy procentowe NBP wzrosną, zysk z konta również szybko pójdzie w górę, lepiej chroniąc pieniądze przed inflacją.
Jakie jest główne ryzyko związane z obligacjami korporacyjnymi? Jest to ryzyko kredytowe, czyli możliwość niewypłacalności lub bankructwa firmy, która wyemitowała papiery. W przeciwieństwie do obligacji Skarbu Państwa, nie mają one gwarancji państwowych, dlatego należy wybierać wyłącznie największe podmioty o stabilnej pozycji.
Dlaczego ETF-y i akcje mogą nie być najlepszym pomysłem przy horyzoncie inwestycji do 5 lat? Rynek akcji cechuje się dużą zmiennością. Przy krótkim horyzoncie istnieje ryzyko, że nadejście terminu wydatku zbiegnie się z giełdowym dołkiem, co zmusi do wypłaty środków ze stratą. Priorytetem jest tu ochrona kapitału.

Artykuł Planujesz wydatek do 5 lat? Oto co możesz zrobić z pieniędzmi pochodzi z serwisu InsiderFX | Finanse bez stresu.

Szczęście a uzależnienie. Co wybiera Twój portfel?

Arkadiusz Balcerowski — Wed, 10 Jun 2026 12:28:45 +0000

Zacznijmy od brutalnej prawdy: Twój mózg jest hakowany każdego dnia. Nie przez genialnych hakerów z filmów, ale przez sztaby najlepiej opłacanych specjalistów od marketingu, projektantów interfejsów i inżynierów behawioralnych. Cel jest jeden – sprawić, abyś nigdy nie czuł się w pełni nasycony. Nadmiar towarów na półkach, nieskończone przewijanie newsów w telefonie i reklamy, które wiedzą o Tobie więcej niż Ty sam, to nie przypadek. To architektura pożądania. Współczesny świat został tak skonstruowany, aby wywoływać w Tobie nieustanny głód bodźców i potrzeb, gwarantując, że nigdy nie poczujesz się w pełni nasycony i zawsze będziesz szukał kolejnej „dawki”.

Główne wnioski z artykułu

Współczesna gospodarka nie opiera się na zaspokajaniu potrzeb, lecz na ich permanentnym kreowaniu poprzez neuromarketing, który wyłącza racjonalne myślenie.
Dopamina to hormon „chcenia” i oczekiwania, a nie satysfakcji; jej pik po zakupie jest naturalnie kontrowany przez mózg, co prowadzi do obniżenia nastroju i chęci kolejnego zakupu.
Tak jak na giełdzie, Twój nastrój po zakupowym piku zawsze wraca do średniej, często spadając poniżej poziomu bazowego, zostawiając Cię z mniejszą ilością gotówki i emocjonalnym „kacem”.
Pogoń za przedmiotami mającymi sygnalizować status społeczny generuje chroniczny stres (kortyzol), który niszczy zdrowie i zmusza do dalszej, niewolniczej pracy.
Pieniądze powinny służyć do kupowania autonomii i czasu, a nie gadżetów; to serotoninowe hobby o „wysokim progu wejścia” dają trwałe poczucie szczęścia.
Prosta technika odczekania trzech dni przed zakupem pozwala wyciszyć dopaminowy impuls i podjąć decyzję opartą na zdrowym rozsądku.

Słuchaj i oglądaj

Dlaczego system chce Twojego głodu?

Tradycyjna ekonomia zakłada, że jesteśmy istotami racjonalnymi (tzw. Homo Economicus), które podejmują decyzje w oparciu o maksymalizację użyteczności. Psychologia behawioralna, m.in. prace Daniela Kahnemana (laureata Nagrody Nobla), dowodzi jednak czegoś zgoła innego. Nasze decyzje finansowe są w dużej mierze emocjonalne, oparte na heurystykach i – co najgorsze – podatne na systemowe uzależnienie. Prawdziwe szczęście zostało w tym modelu zastąpione przez produkt zastępczy: dopaminową pętlę sprzężenia zwrotnego. Spokojnie, niebawem wyjaśnię o co mi chodzi. 😊

Zastanawiałeś się kiedyś, dlaczego po wejściu do galerii handlowej tracisz poczucie czasu? To nie przypadek. To efekt stosowania odpowiednich strategii projektowania przestrzeni tak, by wywołać u klienta dezorientację i skłonić go do zakupów impulsowych. Brak okien, brak zegarów, specyficzne oświetlenie i zapachy mają jeden cel: wyłączyć Twoje racjonalne myślenie.

Sami wiecie jak to bywa… wchodzicie do sklepu po jedną rzecz, wychodzisz z pełnym koszykiem. Logujesz się na chwilę, by sprawdzić pogodę, a budzisz się godzinę później, analizując życie obcych ludzi na drugim końcu świata. To nie brak silnej woli. To starcie Twojego pierwotnego mózgu z superkomputerami.

Obecny model gospodarczy nie opiera się na zaspokajaniu potrzeb, ale na ich kreowaniu. Gdybyśmy kupowali tylko to, czego potrzebujemy, gospodarka by stanęła. Dlatego system musi Cię uzależnić. Musisz wierzyć, że ten nowy smartfon, te słuchawki czy nowszy model samochodu (nawet jeśli obecny działa idealnie) są brakującym elementem Twojej układanki szczęścia. Problem w tym, że ta układanka nie ma końca.

Wielkie kłamstwo „hormonu szczęścia”

Powszechnie uważa się, że dopamina to substancja dająca radość. To błąd, który kosztuje ludzi fortunę. Zgodnie z nauką, dopamina to jedynie neuroprzekaźnik odpowiedzialny za oczekiwanie i motywację. Ona nie mówi: „to jest świetne”, ona mówi: „musisz to mieć”.

Kiedy widzisz reklamę nowej konsoli, poziom dopaminy rośnie. Kiedy idziesz do kasy, czujesz ekscytację. Ale w momencie, gdy płacisz i otwierasz pudełko, dopamina gwałtownie spada. Zostajesz z przedmiotem, który po kilku dniach staje się zwykłym meblem, i z pustką, którą trzeba wypełnić kolejnym bodźcem. To klasyczna pętla konsumpcyjna. Dopamina daje ulotną satysfakcję, ale nigdy trwałe szczęście.

To oznacza, że w momencie, gdy emocje po zakupie opadają, czujesz się gorzej niż przed transakcją. To jest moment, w którym system 'wygrał’. Aby uniknąć tego dyskomfortu, Twój mózg podpowiada Ci najprostsze rozwiązanie: kolejny zakup. W ten sposób wpadasz w pętlę uzależnienia behawioralnego. Dopamina nie jest hormonem szczęścia – jest hormonem „chcenia”. Ona nie sprawia, że cieszysz się z posiadania, ona zmusza Cię do pogoni.

Teoria powrotu do średniej w psychologii portfela

W inwestowaniu istnieje pojęcie powrotu do średniej – cena akcji, która drastycznie wzrosła powyżej swojej wartości, prędzej czy później spadnie do średniej. Identycznie działa Twój nastrój. Im bardziej ekscytujesz się zakupem, tym mocniej odczujesz „zjazd” emocjonalny kilka dni później.

Przykładowo, kupujesz najnowszy model smartfona za 6000 zł. Przez pierwsze 48 godzin Twój poziom satysfakcji wynosi 10/10. Jednak po miesiącu użytkowania, urządzenie to staje się Twoją nową 'średnią’. Satysfakcja wraca do poziomu bazowego, ale w Twoim portfelu brakuje 6000 zł, które mogłyby pracować na Twoją wolność finansową. Cena chwilowego skoku dopaminy jest w rzeczywistości znaczna, jeśli zsumujesz tego typu wydatki na zbędne gadżety i zrozumiesz, że pieniądze te mogłyby zarabiać na Ciebie.

Moja teoria powrotu do średniej nastroju zakłada, że im bardziej ekscytujesz się zakupem, tym głębsza będzie późniejsza korekta emocjonalna. Kiedy wpadasz w szał zakupowy, zachowujesz się jak inwestor kupujący akcje na samym szczycie bańki spekulacyjnej. Kupujesz 'ulotną przyjemność’ za 'twardą walutę’, nie zauważając, że wycena tego przedmiotu w Twoich oczach spadnie o 90% w ciągu kilku tygodni.

Co obniża Twój poziom dopaminy (i czyści portfel)?

Współczesny styl życia to idealna recepta na chroniczny niedobór naturalnej dopaminy. Stres, śmieciowe jedzenie bogate w cukier i brak ruchu sprawiają, że Twój system nagrody jest „zardzewiały”. Kiedy czujesz się źle, szukasz najszybszej drogi do ulgi. Najszybszą drogą jest karta płatnicza. Konsumpcja na pokaz jest jednak często rozpaczliwą próbą 'podkupienia’ sobie statusu, niczym innym.

Kontrowersja polega na tym, że system zachęca Cię do zaciągania długów, byś mógł wyglądać na bogatszego, niż jesteś. W efekcie wpadasz w jeszcze większy stres związany z koniecznością spłaty zobowiązań. To błędne koło. Prawdziwy status płynie z autonomii i spokoju, a nie z posiadania przedmiotów, które wymagają od Ciebie niewolniczej pracy.

I tu pojawia się paradoks: aby trwale poprawić swój dobrostan, potrzebujesz pieniędzy nie na rzeczy, ale na wolność. Wolność finansowa to czas. Czas na to, by ugotować porządny posiłek, iść na trening czy wyspać się. To te proste czynności regenerują Twój układ nerwowy w sposób trwały. Kupno kolejnego gadżetu to tylko pudrowanie trupa.

Przyjemność ma swoją cenę – i nie jest nią tylko kwota na paragonie

Prawdziwa wolność zaczyna się od zrozumienia, że szczęście to nie dopamina, lecz serotonina. Dopamina to 'chcę więcej’, serotonina to 'mam wystarczająco’. Serotoninę buduje się poprzez relacje, zdrowie (dietę i ruch) oraz hobby, które dają poczucie sprawstwa.

Cena finansowa szału zakupowego jest oczywista. Ale jest też cena ukryta: utracona okazja. Każde 1000 zł wydane na smartfona, którego nie potrzebujesz (bo poprzedni działa), to 1000 zł, które nie pracuje na Twoją wolność.

Wolność finansowa to nic innego jak kupowanie sobie czasu. Czasu na to, by robić rzeczy, które dają trwałą satysfakcję. Hobby z 'wysokim progiem wejścia’ (np. nauka stolarstwa, pisanie, sport) wymagają wysiłku, ale ich zwrot z inwestycji emocjonalnej jest trwały. Nie tracą one na wartości tak jak gadżety.

Pieniądze powinny służyć do eliminowania stresu (poduszka finansowa) i kupowania autonomii. Jeśli Twój portfel wybiera wolność, wybiera spokój. Jeśli wybiera uzależnienie, wybiera wieczny bieg w kołowrotku. Wybór należy do Ciebie.

Jeśli Twoje szczęście zależy od najnowszej wersji produktu, jesteś niewolnikiem. Niewolnikiem, który musi pracować więcej, by kupić coś, co da mu 15 minut radości przy odpakowywaniu. Prawdziwe szczęście płynie z czynności, które mają „wysoki próg wejścia”, ale dają trwałą satysfakcję – jak hobby, nauka nowej umiejętności czy budowanie relacji. One nie potrzebują poliftowej wersji co dwa lata.

Jak wyjść z pętli? Strategia dla świadomego portfela

Nie chodzi o to, by żyć jak pustelnik. Chodzi o odzyskanie kontroli. Zanim następnym razem klikniesz „Kup teraz”, zadaj sobie trzy pytania, a następnie odczekaj przed zakupem 3 dni:

Czy ten przedmiot rozwiązuje realny problem, czy tylko łagodzi chwilowy stres
Jak będę się czuł z tym zakupem za miesiąc (uwzględniając powrót do średniej)?
Czy te pieniądze przybliżają mnie do momentu, w którym będę miał więcej czasu na to, co naprawdę kocham?

Pamiętaj: portfel, który wybiera wolność zamiast impulsów, to portfel człowieka, który zrozumiał, że system nie ma interesu w jego szczęściu. Szczęście jest Twoim obowiązkiem, a nie produktem, który można zdjąć z półki.

Podziękowania dla mojej żony Marty, która jako psycholog dokonała recenzji i korekt w niełatwym dla mnie tekście 🙂

Często zadawane pytania (FAQ)

Jaka jest kluczowa różnica między przyjemnością a szczęściem w kontekście finansów? Przyjemność (napędzana dopaminą) jest krótkotrwała, zewnętrzna i uzależniająca – jak zakup nowego smartfona. Szczęście (serotonina) jest długofalowe, wewnętrzne i nasycające – wynika z relacji, zdrowia i poczucia wolności, jaką daje np. poduszka finansowa.
Jak pogoń za dopaminą wpływa na moje długoterminowe bezpieczeństwo finansowe? Kompulsywne uleganie impulsom dopaminowym generuje potężny koszt alternatywny. Przykładowo, zamiast kupować smartfon za 6000 zł, którego realna „wartość emocjonalna” spadnie do zera w kilka tygodni, te same środki zainwestowane na rynku mogą po latach stanowić fundament Twojej wolności i braku konieczności pracy zarobkowej.
Dlaczego „powrót do średniej” nastroju jest tak groźne dla oszczędności? Ponieważ mózg po zakupowej euforii naturalnie dąży do stabilności, wywołując spadek nastroju. Wiele osób próbuje „leczyć” ten zjazd kolejnymi zakupami, co prowadzi do finansowej równi pochyłej i utraty kapitału, który mógłby pracować na realną wolność.

Artykuł Szczęście a uzależnienie. Co wybiera Twój portfel? pochodzi z serwisu InsiderFX | Finanse bez stresu.

Finfluencer bez licencji? Uważaj, bo możesz słono zapłacić!

Arkadiusz Balcerowski — Mon, 25 May 2026 09:19:53 +0000

W ostatnim czasie finfluencerzy, czyli twórcy publikujący treści dotyczące finansów oraz inwestowania, zalewają wprost polski Internet. Nie byłoby w tym nic złego, gdyby wiedza jaką się dzielą była rzetelna i poparta stosowną edukacją i doświadczeniem. Pomijam na razie fakt, że część takich osób to zwykli naciągacze, o czym niebawem przekonacie się. Wobec tego, że finanse to bardzo delikatny temat, w celu ochrony dobra społecznego, rozsądnym posunięciem byłoby usunięcie z przestrzeni publicznej tych finfluencerów, którzy robią więcej złego niż dobrego.

Główne wnioski z artykułu

Finfluencer to osoba tworząca i szerząca treści finansowe w Internecie.
Inwstowanie to nie to samo co trading. Inwestowanie mozolny proces systematycznego budowania majątku w długim terminie poprzez przemyślane decyzje inwestycyjne. Trading to spekulacja i próba zarobienia szybkich pieniędzy z wysokim ryzykiem.
Zjednoczone Emiraty Arabskie mają obecnie najbardziej
restrykcyjne prawo wobec finfluencerów. Obok nich regulacje wprowadziły Chiny,
Australia i w mniej restrykcyjnie Włochy czy Francja.
W Polsce KNF także zaczyna przyglądać się tematowi regulacji.
Nie jest jednak na ten moment jasne jak restrykcyjne one będą.
5 zasad ochrony przed nieuczciwymi finfluencerami to:
głośniej znaczy mniej, pewny zysk nie istnieje, mglisty przekaz, ukryta
afiliacja i obietnica dużych pieniędzy po kupnie kursu.
Doradca finansowy nie jest tym samym co doradca inwestycyjny.
Doradca finansowy to wykonywana funkcja, podczas gdy doradca inwestycyjny to
tytuł nadawany przez KNF po zdaniu odpowiednich egzaminów i wpisaniu na listę
doradców inwestycyjnych.
Do najbardziej renomowanych zagranicznych certyfikatów analityka finansowego zaliczamy CFA, CAIA, CIIA.

Słuchaj i oglądaj

Wachlarz gotówki i złoty łańcuch? Uciekaj!

Powiem wam krótką moją historię z ostatnich tygodni. Mianowicie, osobiście nigdy nie miałem konta ani na Instagramie, ani na TikToku. Jakiś czas temu postanowiłem to zmienić i otworzyłem konta, aby lepiej trafiać do młodych osób z treścią bloga. To co jednak zobaczyłem, zwłaszcza na TikToku, przerosło moje wyobrażenia o naciągaczach w tej branży. Dlatego powstał pomysł, by stworzyć playlistę na Youtube o nazwie „Odklejony doradca”.

Co drugi post, jaki algorytm po czasie zaczął mi podsuwać, to śliskie tematy, które – mówiąc wprost – śmierdzą na kilometr. Widząc nagrania osób w złotych łańcuchach, w drogich samochodach, które machają wachlarzem z gotówki od razu naturalnie włącza się lampka ostrzegawcza. Radośnie biegnąca dziewczyna po plaży w Azji mówiąca, że jej dzień pracy to 2-3 godziny dziennie, gdyż regularnie zarabia na tradingu, delikatnie mówiąc także nie budzi zaufania.

Wiecie co w tym wszystkim jest najgorsze? Niestety młode osoby, a niekiedy nie tylko takie, łapią się na takie nagrania, wiedzione presją społeczną do zarobienia szybko dużych pieniędzy. Pod tego rodzaju filmikami nie brakuje komentarzy proszących, by autor też nauczył ich tak zarabiać. O tym kto naprawdę zarabia na wciąganiu ludzi do tradingu mówiłem swego czasu w shorcie na YT.

Czym trading różni się od inwestowania?

Słowem wyjaśnienia: czym trading różni się od inwestowania? Najlepiej chyba przywołać tutaj analogię sprintu i maratonu. Inwestowanie to mozolny proces systematycznego budowania majątku w długim terminie poprzez przemyślane decyzje inwestycyjne. Innymi słowy to maraton, w którym rozkładamy siły na wiele lat po to, aby zminimalizować nasze zaangażowanie i jednocześnie skupić się na tym, co daje nam pieniądze (na czym faktycznie się znamy). Pamiętaj, że nie musisz być ekspertem finansowym, aby skutecznie pomnażać swoje oszczędności!

Trading z kolei to ciągłe sprinty, często gwałtowne hamowania i dalsze przyspieszenia. To spekulacja w najczystszej postaci i ultra krótkim horyzontem inwestycyjnym, niekiedy ograniczonym do… kilkunastu minut. Trader nie skupia się na długoterminowych korzyściach wynikających z obecności na rynku finansowym (np. poprzez utrzymywaną ekspozycję na wybrany fundusz ETF), ale za to stara się gonić każdy ruch na wykresie. Taka strategia to przepis na bardzo wysokie ryzyko oraz istny emocjonalny rollercoaster.

Wiecie ile średnio zarobił Polak inwestujący na rynku Forex (handel walutami) w 2025 roku? Innymi słowy, osoba uprawiająca namiętnie trading zamiast faktycznego inwestowania? Z danych KNF (Komisja Nadzoru Finansowego) wynika, że dokładnie -6373 zł. Tak, poniosła taką stratę!

Żeby było jasne, nie twierdzę, że dla niektórych osób trading jest odpowiednim sposobem zarabiania pieniędzy na rynku. Ja jednak prowadzę tego bloga dla kogoś innego. Prowadzę go dla osób, które niekoniecznie mają coś zawodowo wspólnego z finansami, ale jednocześnie chcą korzystać z dobrodziejstw rynku i w ten sposób w systematyczny sposób pomnażać swoje oszczędności. Innymi słowy, chcą wyjść z bańki, którym opcje „inwestowania” kończą się na lokatach lub kontach oszczędnościowych.

Ryzyka dla młodych (i nie tylko) osób

Gdy nieuczciwi, bądź niekompetentni finfluencerzy zaczynają wciągać młode osoby do świata rzekomo szybkich pieniędzy, pojawia się niesamowicie duże ryzyko, które może ciążyć na takich osobach przez długie lata. Co mam na myśli? Jeśli taka osoba straci zainwestowane tam pieniądze, wtedy szybko wyrabia sobie zdanie o tym „całym inwestowaniu”. Sprzeniewierza się i sądzi, że od inwestowania lepiej trzymać się z daleka. Nie można od takiej osoby oczekiwać rozróżnienia czym jest trading, a czym prawdziwe inwestowanie. W grę wchodzą emocje, a z nimi ciężko wygrać, zwłaszcza gdy zdajesz sobie sprawę, że obiecane złote góry nie istnieją.

W konsekwencji taka osoba od razu do jednego worka wrzuca wszelkie opcje inwestowania, włącznie z PPK, IKE czy IKZE. Staje się nieufna, co zupełnie zrozumiałe, i najpewniej na długie lata – jeśli nie na zawsze – trzyma się z daleka tych tematów. W rezultacie taka osoba sama robi sobie krzywdę, kiedy utrzymuje oszczędności na nieoprocentowanych rachunkach, bądź w najlepszym razie na lokatach, które niekiedy nie pozwalają choćby utrzymać siły nabywczej (zwrot niższy niż inflacja).

Chiński model: Dyplom albo cisza

Wiecie już dlaczego nieuczciwi finfluencerzy powinni zostać jak najszybciej wyeliminowani z rynku. Teraz pokaże wam, że Polska ma się już od kogo uczyć. Duży krok w tym kontekście zrobiły Chiny, które wprowadziły nowe prawo nakazujące influencerom w mediach społecznościowych posiadanie odpowiednich kwalifikacji w danej dziedzinie. Mowa o 4 kluczowe dziedziny: finanse, prawo, edukacja i zdrowie.

Lokalne platformy społecznościowe muszą wymagać od twórców poświadczenia wiedzy (studia, licencje, certyfikaty), by ci mogli z kolei tworzyć treść dla swoich odbiorców. Celem regulacji jest ograniczenie szerzenia nieprawdziwych informacji i amatorskiej „wiedzy specjalistycznej”.

Wprowadzając regulację Chiny komunikują jasno, iż sama popularność danego twórcy nie czyni go ekspertem, zwłaszcza gdy w grę wchodzą wrażliwe tematy jak finanse. Co ważne, bezpośrednia odpowiedzialność spada na platformy społecznościowe, które muszą posiadać system weryfikacji ekspertów online.

Co robią inne kraje?

Zjednoczone Emiraty Arabskie (ZEA) są świetnym przykładem, gdyż w zeszłym roku wprowadziły rygorystyczne prawo nakazujące osobom tworzącym treści finansowe w Internecie do posiadania stosownej licencji finfluencera. Aby ją uzyskać trzeba posiadać doświadczenie nie krótsze niż 6 miesięcy w dziedzinie finansów, posiadać co najmniej 1000 obserwujących, być niezależnym od instytucji finansowych, a także posiadać tytuł certyfikowanego analityka finansowego wydawany przez tamtejszy odpowiednik polskiej KNF. Alternatywnie finfluencer nie musi posiadać takiego certyfikatu jeśli posiada tytuł Chartered Financial Analyst (CFA), czyli międzynarodowy certyfikat dyplomowanego analityka, który… udało mi się zdobyć. 😊

Po małej przechwałce idźmy dalej do Australii, gdzie tamtejszy regulator już w 2022 roku uchwalił nowe prawo w tej dziedzinie. Co ważne, po implementacji regulacji stwierdzono istotny spadek liczby wpisów/nagrań w mediach społecznościowych, w których nieuprawnieni finfluencerzy reklamowali produkty i usługi finansowe.

W Europie postęp jest mniejszy, a krajami, które już coś w tym kontekście zrobiły są choćby Francja, Włochy czy Hiszpania. We wszystkich tych państwach regulatorzy wymagają odpowiednich adnotacji osób tworzących treści finansowe w Internecie. Adnotacje mają być uwzględniane choćby w momencie promocji danej inwestycji. Francja z kolei oferuje kurs dla finfluencerów, który jednak jest… nieobowiązkowy.

Jak to wygląda w Polsce?

W Polsce KNF ograniczał się do tej pory raczej do sugestii, iż osoby promujące treści finansowe w Internecie mogą podlegać wymogowi spełnienia określonych warunków w przypadku, iż działalność ta byłaby zakwalifikowana jako działalność maklerska. Brak jednak wyraźnych wytycznych, o specjalnych certyfikatach wiedzy, większej kontroli treści w Internecie nawet nie wspominam. Należy mieć w świadomości, że nie jest to łatwe zadanie, ale z punktu widzenia społeczeństwa absolutnie krytyczne. Zwłaszcza teraz, kiedy świadomość finansowa Polaków systematycznie rośnie, co będzie sprzyjało wzrostowi chęci pomnażania oszczędności.

Początek roku przyniósł jednak pewne nadzieje, że KNF również w Polsce weźmie temat pod lupę. Mianowicie, w styczniu Europejski Urząd Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych (ESMA) opublikował wskazówki dla finfluencerów, które dotyczą kwestii odpowiedzialnej promocji usług i produktów finansowych. Zaznaczam, że nie ma tu jednak nic o konieczności certyfikacji takich osób. Polski KNF też wskazał na konieczność uregulowania tematu.

Być może uda się dzięki takim działaniom rozprawić z osobami obiecującymi na TikToku ułożenie dla Ciebie planu oszczędnościowo-inwestycyjnego z pewną stopą zwrotu. To czyste oszustwo, a dodatkowo złamanie zasady dot. obiecywania pewnej stopy zwrotu w kontekście innym niż lokata bankowa czy obligacja o stałym oprocentowaniu. W tym nagraniu, na przykładzie „tiktokowej specjalistki” tłumaczę o co chodzi.

Moim zdaniem najlepszą opcją w Polsce byłoby stworzenie przez KNF typowego certyfikatu dla finfluencerów, coś na wzór modelu emirackiego. Każdy kto tworzyłby treści finansowe bez takiego certyfikatu mógłby podlegać karze. W ten sposób wyeliminowalibyśmy z rynku całą masę pseudo znawców, którzy często nie mają choćby elementarnej wiedzy w zakresie finansów. Po odsianiu ziarna od plew nastąpiłby wzrost zaufania społecznego. To z kolei oznaczałoby, iż więcej osób byłaby zainteresowana pomnażaniem swoich oszczędności na rynku finansowym. Zyskałyby nie tylko osoby inwestujące swoje oszczędności, ale też cała gospodarka.

Jak się bronić? 5 zasad

Choć z pozoru wydawać by się mogło, że uniknięcie naciągaczy jest trudne, to w praktyce można dostrzec ich po kilku aspektach, które biją po oczach w ich filmikach w mediach społecznościowych. Jakich?

Głośniej znaczy mniej – jeśli ktoś jedyne co ma do przekazania to machanie gotówką przed oczami, pokazywanie złotego rolexa czy najdroższego mercedesa, od takiej osoby niczego wartościowego nie dowiesz się.

Pewny zysk nie istnieje – pamiętaj, że poza lokatą bankową lub obligacją o stałym oprocentowaniu nikt nie może zagwarantować Ci żadnego zysku. Nie daj się nabrać!

Mglisty przekaz – jeśli autor nagrania nie mówi o czymś wprost i zachęca Cię do kontaktu w wiadomości prywatnej lub dołączenia do jakieś zamkniętej grupy, uciekaj od takiego pseudo doradcy. To najpewniej próba wciągnięcia Cię w jakąś piramidę finansową.

Ukryta afiliacja – jeśli dany autor usilnie promuje jeden produkt bądź jedną firmę inwestycyjną, wynika to najpewniej z osiąganej przez niego prowizji. Nie ma on na celu Twojego dobra, a jedynie własny zysk.

Miliony po kupnie kursu – serio myślisz, że komuś chciałoby się sprzedawać kursy jeśli faktycznie umiałby zarabiać duże pieniądze na rynku? Nie wierz w takie cuda. To kolejny pseudo finfluencer, który obiecuje Ci złote góry.

Doradca finansowy a doradca inwestycyjny

Powyższe punkty z wysokim prawdopodobieństwem pozwolą Ci uchronić się przed naciągaczami na mediach społecznościowych. Jeśli jednak nie jesteś pewien danej osoby, z podświadomie czujesz, że może mówić prawdę, wówczas poproś o potwierdzenie swojej wiedzy. Uważaj jednak na jedną rzecz…

Jeśli ktoś napisze, że jest doradcą finansowym, pamiętaj że to absolutnie nic nie znaczy. Musisz rozróżnić kim jest doradca finansowy, a kim doradca inwestycyjny.

Doradca finansowy to termin potoczny, który najczęściej sprowadza się do sprzedawcy produktów bankowych, choćby w punkcie w galerii handlowej. Doradcą finansowym może więc zostać każdy, kto dostanie taką pracę. Co więcej, każdy może nazwać się doradcą finansowym, bo to po prostu w jego mniemaniu jakaś funkcja. Taka osoba tak naprawdę nie musi posiadać żadnej specjalistycznej wiedzy finansowej.

Doradcą inwestycyjnym jest z kolei osoba, która zdała egzamin organizowany przez KNF oraz została wpisana na listę doradców inwestycyjnych prowadzoną przez KNF. W Polsce jest to poświadczenie wysokich standardów rozległej wiedzy finansowej. Osoba, która chce zdać egzamin musi naprawdę wiele się nauczyć i zaliczyć wszystkie 3 etapy egzaminów, by móc ubiegać się o wpis na listę doradców inwestycyjnych.

Jak sprawdzić finfluencera?

Jak sprawdzić czy dana osoba widnieje na liście doradców inwestycyjnych? W tym celu możesz poprosić autora danego nagrania o imię i nazwisko oraz numer licencji doradcy inwestycyjnego i zweryfikować te dane z listą prowadzoną przez KNF. Oczywiście musisz mieć uprzednio pewność, że dane personalne danej osoby są prawdziwe. Dla przykładu mój numer licencji doradcy inwestycyjnego to 884. Po wyszukaniu takiej osoby widzicie też, kiedy uzyskała dane uprawnienia.

Alternatywnie w Polsce dany finfluencer może posiadać również licencję maklera papierów wartościowych, która również wydawana jest przez KNF. Egzamin maklerski także do łatwych nie należy, choć jest znacznie krótszy i prostszy niż egzamin na doradcę inwestycyjnego. Na stronie KNF także znajdziesz listę licencjonowanych maklerów, za pomocą której możesz zweryfikować daną osobę. Dla przykładu mój numer licencji maklerskiej to 3165.

Żeby było jasne, licencje wydawane przez KNF nie muszą być jedynymi certyfikatami potwierdzające wiedzę autora. Wiedza może pochodzić również ze studiów, jak i zagranicznych licencji i certyfikatów. W tym ostatnim kontekście nie daj się jednak zwieść ładnej nazwie. Do najbardziej prestiżowych certyfikatów należą chociażby:

- CFA (Chartered Financial Analyst),

- CAIA (Chartered Alternative Investment Analyst),

- CIIA (Certified International Investment Analyst).

Jeśli dany autor jako poświadczenie swojej wiedzy powołuje się na tego rodzaju certyfikaty, sprawdź koniecznie czy mówi prawdę. Poproś o zdjęcie certyfikatu lub inny dowód. Nie wiem jak jest w przypadku CAIA i CIIA, gdyż licencji tych nie posiadam. Wiem jednak, że w przypadku certyfikatu CFA, który posiadam, możliwe są do wygenerowania takie ładne odznaki na oficjalne stronie instytutu CFA. 😊

Czy certyfikat to gwarancja zysku?

Nakarmiłem was masą licencji i innych certyfikatów, które są poświadczeniem wiedzy danego autora. Nie myśl jednak, że jakikolwiek certyfikat da Ci pewność osiągnięcia danego wyniku. To co daje Ci taki certyfikat to pewność wiedzy autora. Stąd na stronie każdego produktu w sklepie bloga znajdziesz taką wiadomość:

Pisząc do mnie, zyskujesz dostęp do rzetelnych informacji prosto od licencjonowanego doradcy inwestycyjnego oraz osoby posiadającej prestiżowy tytuł CFA.

Inwestowanie na rynku finansowym jest wyjątkowym zajęciem, które w dużej mierze nie zależy od wykształcenia czy ilości posiadanych licencji i certyfikatów. To wyjątkowa branża, gdzie sukces możesz odnieść nie posiadając specjalnej wiedzy. Tak, Ty też możesz korzystać na tym, że indeksy giełdowe w długim okresie rosną. Nie musisz posiadać wiedzy doradcy inwestycyjnego, by tego dokonywać. Potrzebujesz tylko pewnego poziomu wiedzy oraz systematyczności, to klucz do osiągnięcia sukcesu w długim okresie.

W kolejnych wpisach przekonasz się, że to co przed chwilą napisałem nie jest pustym słowem, a rzeczywistością. Każdy, bez wyjątku, może korzystać na dobrodziejstwach inwestowania na rynkach finansowych – inwestowania, nie tradingu!

P.S. Z góry przepraszam za drobne przechwałki jeśli ktoś tak to odebrał. 😊 Nie to było tego celem, mam nadzieję, że to rozumiecie.

P.S. 2. Czy Wy też macie wrażenie, że media społecznościowe zalała fala ekspertów finansowych?

Często zadawane pytania (FAQ)

Czym różni się inwestowania od tradingu? Inwestowanie mozolny proces systematycznego budowania majątku w długim terminie poprzez przemyślane decyzje inwestycyjne. Trading to spekulacja i próba zarobienia szybkich pieniędzy z wysokim ryzykiem.
Jaka jest różnica między doradcą finansowym a doradcą inwestycyjnym? Doradca finansowy to funkcja wykonywana przez osobę zatrudnioną chociażby przez bank. Nie potrzeba do jej pełnienia specjalnej wiedzy. Doradca inwestycyjny to osoba, która zdała egzaminy KNF i została wpisana na listę doradców inwestycyjnych prowadzoną przez KNF. Doradca inwestycyjny posiada rozległą wiedzę w zakresie finansów.
Czy posiadanie certyfikatu w finansach daje pewność zysków? Żaden certyfikat czy wykształcenie nie daje pewności osiągnięcia danego wyniku finansowego. Odpowiednie kwalifikacje dają jednak pewność rzetelnie przekazywanej wiedzy.

Artykuł Finfluencer bez licencji? Uważaj, bo możesz słono zapłacić! pochodzi z serwisu InsiderFX | Finanse bez stresu.

Szacunek na schodach. O tym, dlaczego warto budować życie poza etatem

Arkadiusz Balcerowski — Sun, 10 May 2026 12:48:07 +0000

„Strasznie dużo pracy, nie mam w co rąk włożyć” – ile razy wypowiadaliśmy te słowa z ukrytą dumą, jakby bycie skrajnie zajętym było najwyższym odznaczeniem cywilnym? W świecie, który gloryfikuje „bieg po więcej”, łatwo uwierzyć, że nasza wartość kończy się tam, gdzie kończy się nasza lista zadań i służbowa wizytówka. Często uciekamy w zawodową tożsamość, zapominając, że każdy etat czy funkcja ma swoją datę ważności. Jeśli przez lata płaciliśmy „podatek od lęku”, zaniedbując relacje i zdrowie, możemy nagle odkryć, że choć mamy pełne konto, nie mamy do kogo otworzyć ust.

Główne wnioski z artykułu

Budowanie poczucia wartości wyłącznie na stanowisku sprawia, że po utracie pracy (która zawsze ma datę ważności) stajemy się „przezroczyści” dla otoczenia i tracimy sens życia.
Marnujemy czas na nadmiarowe działania w biurze tylko po to, by zagłuszyć strach przed byciem niewystarczającym; to czas ukradziony rodzinie/pasji, który nigdy nie wróci.
Często uciekamy w nadgodziny, bo świat zawodowy jest przewidywalny i mierzalny, co pozwala nam unikać konfrontacji z trudnymi emocjami lub pustką w domu.
Współczesny kult bycia „zarobionym” niszczy umiejętność odpoczywania i zabija kreatywność, która rodzi się tylko wtedy, gdy dajemy sobie prawo do nudy.
Szacunek należy się człowiekowi, a nie funkcji; warto dbać o relacje „idąc w górę”, bo to one będą naszą jedyną kotwicą, gdy zaczniemy „lecieć w dół”.
Nawet pokaźne oszczędności nie wypełnią pustki na emeryturze, jeśli przez lata zaniedbaliśmy zdrowie i bliskich – człowiek z natury potrzebuje drugiego człowieka, a nie tylko salda na koncie.

Słuchaj i oglądaj

Kult „zajętości” jako nowa religia

Może niektórzy mnie wyśmieją, ale mam już kilka lat i widziałem to i owo. Moim zdaniem współczesne społeczeństwo często utożsamia bycie zajętym z byciem ważnym. Z kolei odpoczynek bywa postrzegany jako coś złego, jako lenistwo, a nie jako niezbędny element higieny psychicznej.

Na pytanie „Co u Ciebie?”, najczęstszą i dumnie wypowiadaną odpowiedzią jest „Zarobiony jestem, nie mam w co rąk włożyć.”. Podświadomie buduje to w oczach rozmówcy wizerunek osoby ambitnej, takiej która nie przepuszcza swojego życia przez palce, nie siedzi wieczorem przed telewizorem i nie scrolluje bezcelowo portali społecznościowych. Problem w tym, że wszystkie te czynności są niekiedy – a w zasadzie dość regularnie – potrzebne. Człowiek nie powinien winić się za nic nierobienie. Co więcej, czasami takie nic nierobienie może być generatorem ciekawym pomysłów na życie. Wszak nuda może budzić kreatywność.

Muszę wam przyznać, że świeżo po studiach również padłem ofiarą takiego myślenia – kultu pracy. Pamiętam jak dziś, kiedy sam sobie powiedziałem – będę pracował tyle, by wieść takie życie materialne jakiego pragnę, a jeśli to nie będzie realne, to będę pracował tyle, ile tylko będę mógł. Z perspektywy czasu widzę, że to myślenie było, delikatnie mówiąc, głupie. Jeśli myślisz podobnie czym prędzej przemyśl swoje życia raz jeszcze. Całe szczęście, że nowe pokolenie Z-tek, czy alf (które niebawem będą wchodzić na rynek pracy) jest pod tym względem zdecydowanie mniej napięte. Dla nich nie liczy się tak bardzo sfera materialna, a zdecydowanie bardziej cenią to co tu i teraz.

Praca jako tarcza i ucieczka

Traktowanie pracy jako ucieczki od swojego życia prywatnego to bardzo słabe wyjście. Niemniej dużo osób stawia pracę ponad inne ważne/ważniejsze sfery życiowe jak relacje z rodziną, przyjaciółmi, pasje lub nawet zdrowie. W tym miejscu przypomniała mi się historia pewnej prezenterki telewizyjnej, która niemalże zaczęła rodzić dziecko… na wizji. W takich sytuacjach niektórzy pewnie będą ją podziwiać za jej oddanie. Moim jednak zdaniem to, lekko mówiąc, gruba przesada i przykład jak w dużym stopniu praca może wkroczyć w nasze życie osobiste.

Takie osoby często mogą traktować pracę jako swego rodzaju bezpieczna przystań, do której można uciec, kiedy w życiu prywatnym dzieje się coś złego. W przeciwieństwie bowiem do relacji rodzinnych i emocji członków rodzinnym praca z reguły jest przewidywalna, mierzalna i ma jasne określone reguły. Dlatego zdarzają się osoby, które przechodząc kryzys w związku lub zmagając się z pustką w domu, decydują się brać nadgodziny nie dla pieniędzy, ale po to, by nie musieć konfrontować się z trudnymi emocjami. W pracy taka osoba będzie czuła się swojo, będzie czuła się, że jest kompetentna i robi właściwą robotę. Ta sama osoba w domu będzie jednak zupełnie zagubiona.

Warto jednak uświadomić sobie bardzo ważną rzecz, gdyż praca prędzej czy później kiedyś się skończy, a Ty zostaniesz ze swoim życiem prywatnym sam na sam. W tym momencie będziesz właśnie zbierał owoce swojego zaangażowania w to życie, jakie włożyłeś lub nie przez ostatnie lata. Jasne, że ktoś może powiedzieć, że kocha swoją pracę tak bardzo, że zamierza pracować do końca życia. Pytanie tylko czy zawsze będzie to możliwe. Z wiekiem może pojawić się wiele barier, które mogą rzutować na naszą wydajność. W takiej sytuacji może okazać się, że o ile Ty chcesz dalej pracować, druga strona niekoniecznie będzie zainteresowana przedłużaniem z Tobą kontraktu. Nie zapominaj też, że choćby największa „miłość” do pracy może wypalić się. Co zrobisz, kiedy zapał do pracy minie, a Ty nie będziesz miał co ze sobą zrobić?

Historia pewnego prezesa

Zastanawiałeś się może dlaczego ludzie zapominają o innych sferach życia? Według mnie winnym jest życie na pokaz i wszechobecny konsumpcjonizm. Trzeba gonić i pokazywać ludziom, że stać nas na to czy tamto, że mamy pozycję społeczną itp. Niekiedy może się jednak okazać, że pozycja ta wynikała tylko z pobudek czysto interesownych – ktoś szanował nas i utrzymywał kontakt z uwagi na fakt, że mógł na tym coś ugrać. Nawet nie zdajecie sobie sprawy ile takich toksycznych osób spotkałem już w życiu…

W tym miejscu idealnie pasuje historia pewnego prezesa, którą opowiedział mi kilka lat temu znajomy pracujący w sporej firmie IT. Prezes owej firmy, człowiek wiecznie zapracowany, a przynajmniej takie wrażenie sprawiał, niesamowicie zadufany w sobie. Ciężko było z nim porozmawiać na jakikolwiek temat na luzie. Nie do pomyślenia było odzywanie się na „Ty” – konieczna była zawsze forma „per Pan”, choć firma była dość mała (30-40 osób zatrudnionych).

Kolega, pracując tam kilka lat, nie usłyszał nigdy dobrego słowa, żadnej zwykłej pogawędki, żadnych luźnych rozmów, nawet podczas spotkań okazjonalnych typu święta. Prezes lubił bardzo obnosić się pieniędzmi (opowiadając o tym, gdzie to nie był, co kupił, w co zainwestował i czym ostatni jeździł). Lubił też chwalić się kontaktami w branży i nie tylko, także z osobami dość wysoko postawionymi w świecie szeroko pojętego showbiznesu.

Pewnego dnia okazało się jednak, że firma będzie sprzedana. Jakiś czas później faktycznie tak się stało, a nowy właściciel postanowił zmienić zarząd. Ot, prezes stracił nagle pracę – sens swojego życia. Kilka miesięcy później ten sam prezes zaaranżował spotkanie ze swoimi byłymi już pracownikami. Wyobraźcie sobie ich szok. Osoba, która nigdy nie wyciągała do nich ręki, nagle zaprasza ich do restauracji na, jak to powiedział, „spóźnione spotkanie pożegnalne”.

To co były już prezes powiedział podczas spotkania nie śniło się chyba nikomu. Jego postawa odwróciła się o 180 stopni. Z dumnego jak paw człowieka stał się pokornym i chętnym do wchodzenia w relacje z każdym z przybyłych. Okazało się, że pozycja jaką dzierżył w firmie nie równała się pozycji samego człowieka. Osoby, z którymi utrzymywał kontakt, okazały się czynić to nie przez wzgląd na jego osobę, a jedynie funkcję jaką pełnił.

Sytuacja była tak kuriozalna, że byli „najlepsi znajomi” prezesa przestali go poznawać na ulicy. Nagle prezes został sam ze swoimi pieniędzmi. Po pewnym czasie zmusiło go to do refleksji, że przez długi czas swojego życia nie szanował ludzi, którymi się otaczał. Większość z nich traktował z góry. Zwrot w jego postawie był na tyle duży, że prezes po dziś dzień utrzymuje relacje z kilkoma były pracownikami.

Historia ta uczy prostej rzeczy, którą streścić można w zasadzie w jednym zdaniu: szanuj ludzi, kiedy idziesz w górę, gdyż możesz ich spotkać lecąc w dół – jakie to prawdziwe. Podobnie było w powyższym przypadku. Osoba arogancka, pochłonięta pracą bez czasu na jakiekolwiek inne sfery życiowe (brak rodziny, prawdziwych znajomych, pasji) nagle straciła sens życia i jakichkolwiek ludzi do rozmowy.

Nie płać „podatku od lęku”

Zapytacie może cóż to takiego? Nazwałem w ten sposób koszt bycia niewystarczającym w naszym mniemaniu. Zapewne miałeś kilkukrotnie już sytuacje, kiedy obawiałeś się, że jeśli zwolnisz tempo życia, ktoś wyprzedzi Cię, zastąpi lub odkryje, że akurat nie jesteś w czymś tak dobry jak nam się wydaje. Prowadzi to do tak zwanej nadmiarowości w działaniu. Boimy się, że jak przestaniemy coś robić, ktoś inny wypełni tę lukę, a my zostaniemy zapomniani.

Wyobraź sobie, że jako pracownik przygotowujesz prezentację na ważne spotkanie. Zajmuje Ci to ostatecznie 20 godzin choć wiesz, że w praktyce 5 godzin wystarczyłoby do osiągnięcia świetnego efektu. Te dodatkowe 15 godzin to właśnie „podatek od lęku”, który zabiera nam czas spędzony z rodziną lub na innych przyjemnościach.

Muszę przyznać, że sam w latach szkolnych miewałem sytuacje, że już w zasadzie nauczyłem się wszystkiego, ale dla świętego spokoju „kułem” coś aż do dnia egzaminu, aby w razie niepowodzenia nie zarzucać sobie, że czegoś nie zrobiłem. Czy miało to sens? Z perspektywy czasu stwierdzam, że zdecydowanie nie. Ważne jednak, aby uczyć się na błędach.

Sztuka odpoczywania

Rzucenie się w wir pracy bardzo często może oznaczać zaniedbywanie innych, bardziej prywatnych sfer życia. Dochodzimy do takiej sytuacji, kiedy ludzie po skończonej pracy niekiedy nie potrafią bez niej żyć, mając problem spędzić sensownie dłuższy urlop, a nawet zwykły weekend. Nie potrafią najzwyczajniej w świecie odpoczywać. To poważne ryzyko dla Twojej sytuacji w przyszłości zwłaszcza, kiedy odchodzić na emeryturę i nagle wraz z pracą kończy się tak naprawdę sens Twojego życia. Nie masz nic do roboty. Wszelkie kurtuazyjne znajomości z pracy urywają się, nie masz do czego, ani kogo uciec, gdyż przez lata zaniedbywałeś życie prywatne.

Stąd już bardzo blisko do wpadnięcia w choroby psychiczne, osamotnienie, pustkę i poczucie bezsensowności dalszego życia. Co więcej, to wszystko może nadejść nawet jeśli ktoś zgromadził pokaźne oszczędności z tytułu wcześniejszej pracy. Pieniądze same w sobie nie będą cieszyć, kiedy nie będziesz wiedział co chcesz z nimi zrobić, no chyba, że czerpiesz przyjemność z samego ich posiadania.

Nawet jeśli będziesz wiedzieć co zrobić ze zgromadzonymi środkami finansowymi, możesz przecież próbować, gdyż masz ich sporo, wówczas może okazać się, że nic specjalnie nie cieszy Cię gdyż robisz to w pojedynkę. Człowiek z natury to istota stadna i najczęściej potrzebuje jakiegoś kontaktu z człowiekiem. W pewnym stopniu tyczyć się do może nawet natury pustelnika, który rzadko, bo rzadko, ale będzie potrzebować kontaktu drugiej osoby. Konkludując, odpoczywać też trzeba umieć!

Nic nie robić trzeba umieć

Wiecie co jest najlepsze w odpoczynku? To, że nierobienie niczego także jest odpoczynkiem, niemniej dla niektórych to sztuka ciężka do opanowania. Wiele osób marzy o wolności finansowej, marzy, by w końcu zrezygnować z pracy etatowej, sprzedaż działalność i przestać troszczyć się o pieniądze. Pół biedy, jeśli taka osoba ma pomysł na siebie. Gorzej jednak, gdy taka osoba niekoniecznie wie co z wolnym czasem zamierza robić.

Problem w tym, że chcąc zrezygnować z pracy (w naszym mniemaniu możemy sobie na to pozwolić), jednocześnie musimy wypracować w głowie myślenie, że w tym samym czasie, kiedy Ty zbijasz bąki/oddajesz się pasjom (o ile takie mamy), ktoś inny zarabia. Musisz wyzbyć się myślenia, że zawsze mógłbyś mieć więcej, jeśli tylko więcej/dłużej pracowałbyś. Ceną ciągłej pogoni za pieniędzmi jest jednak czas, który dla każdego z nas jest skończony.

Podsumowując, praca w życiu jest bardzo ważna, ale ważna jest również satysfakcja z niech, choć niekoniecznie musi to być gratyfikacja finansowa. Co więcej, jeśli satysfakcją są tylko pieniądze, wówczas daje Ci gwarancję, że po pewnym czasie poczucie to skończy się. Uważam, że szczęścia nie można szukać w pracy, chyba że praca jest Twoją pasję, którą realizujesz inne cele. Przykładem jest tutaj osoba niosąca wsparcie innym w różnych dziedzinach życia, artysta wystawiający fakturę za zrealizowane zamówienie, czy osoba prowadząca firmę rodzinną, w której może w pełni działać według swoich zasad.

Często zadawane pytania (FAQ)

Czy to źle, że praca daje mi poczucie bezpieczeństwa i spełnienia? Absolutnie nie – praca jest ważnym elementem życia i źródłem satysfakcji. Problem pojawia się wtedy, gdy staje się ona Twoją jedyną kotwicą. Jeśli uciekasz w obowiązki, by nie konfrontować się z problemami w domu lub pustką emocjonalną, budujesz swoją tożsamość na kruchym fundamencie, który po zwolnieniu lub przejściu na emeryturę po prostu zniknie.
Co zrobić, jeśli moja satysfakcja z pracy to głównie pieniądze? Jeśli jedyną motywacją są cyfry na koncie, istnieje ogromne ryzyko, że po pewnym czasie to poczucie zadowolenia wygaśnie. Pieniądze są narzędziem, ale same w sobie nie zapewnią szczęścia, zwłaszcza jeśli będziesz je gromadzić w samotności. W takiej sytuacji powinniśmy szukać prawdziwego spełnienia w relacjach, pasjach i zdrowiu.
Dlaczego wolność finansowa może stać się pułapką, jeśli nie umiemy odpoczywać? Wielu marzy o tym, by przestać pracować i mieć na to środki, ale bez „wypracowanego myślenia”, że czas jest cenniejszy niż pieniądz, wolność ta staje się ciężarem. Jeśli nie nauczymy się uciszać wewnętrznego głosu, który mówi, że „w tej chwili ktoś inny zarabia więcej”, nawet na emeryturze będziemy czuć lęk. Wolny czas bez pasji i relacji to tylko pusta przestrzeń, która zamiast cieszyć, może prowadzić do poczucia bezsensu.

Artykuł Szacunek na schodach. O tym, dlaczego warto budować życie poza etatem pochodzi z serwisu InsiderFX | Finanse bez stresu.

InsiderFX | Finanse bez stresu

10 mitów dotyczących pieniędzy

Główne wnioski z artykułu

Słuchaj i oglądaj

Drukowanie pieniędzy powoduje inflację

Pieniądze w banku leżą w sejfie

Bank pożycza pieniądze, które zebrał od klientów

Pieniądz gotówkowy jest najbezpieczniejszy

Banknoty to „prawdziwe pieniądze”, a zapis cyfrowy to wirtualne pieniądze

Bogaci mają dużo pieniędzy na rachunku bankowym

Moje składki ZUS leżą na koncie i czekają na moją emeryturę

Inwestowanie na giełdzie to hazard

Gdy robię przelew, bank fizycznie wysyła moje pieniądze do innego banku

Często zadawane pytania (FAQ)

Planujesz wydatek do 5 lat? Oto co możesz zrobić z pieniędzmi

Główne wnioski z artykułu

Słuchaj i oglądaj

Wydatek za rok

Wydatek za 3 lata

Wydatek za 5 lat

Często zadawane pytania (FAQ)

Szczęście a uzależnienie. Co wybiera Twój portfel?

Główne wnioski z artykułu

Słuchaj i oglądaj

Wielkie kłamstwo „hormonu szczęścia”

Teoria powrotu do średniej w psychologii portfela

Co obniża Twój poziom dopaminy (i czyści portfel)?

Przyjemność ma swoją cenę – i nie jest nią tylko kwota na paragonie

Jak wyjść z pętli? Strategia dla świadomego portfela

Weryfikator impulsywnych zakupów

Często zadawane pytania (FAQ)

Finfluencer bez licencji? Uważaj, bo możesz słono zapłacić!

Główne wnioski z artykułu

Słuchaj i oglądaj

Wachlarz gotówki i złoty łańcuch? Uciekaj!

Czym trading różni się od inwestowania?

Ryzyka dla młodych (i nie tylko) osób

Chiński model: Dyplom albo cisza

Co robią inne kraje?

Jak to wygląda w Polsce?

Jak się bronić? 5 zasad

Doradca finansowy a doradca inwestycyjny

Jak sprawdzić finfluencera?

Czy certyfikat to gwarancja zysku?

Często zadawane pytania (FAQ)

Szacunek na schodach. O tym, dlaczego warto budować życie poza etatem

Główne wnioski z artykułu

Słuchaj i oglądaj

Praca jako tarcza i ucieczka

Historia pewnego prezesa

Nie płać „podatku od lęku”

Sztuka odpoczywania

Nic nie robić trzeba umieć

Często zadawane pytania (FAQ)